Stel je voor, je hebt personeel dat altijd de deur voor je open houdt als je naar binnen of buiten wilt. Je mag gaan en staan waar je maar wilt. Thuiskomen wanneer je zin hebt. Geen enkele verantwoording afleggen aan wie dan ook. Elke dag vers eten voor je geserveerd. En zelfs als je 20 uur per dag zou slapen is er niemand die er iets aan kan doen? Dan heb je het toch goed voor elkaar lijkt me? Heb jij zo’n baas? Ik wel namelijk, twee stuks in totaal. Ze zijn allebei rijkelijk behaard en hebben een staart. Wat is dat toch met katten? Ze kunnen alles doen en ze blijven leuk. Of je hebt er een bloedhekel aan, dat kan uiteraard maar dat is volgens mij pure jaloezie.

Maar waarom zijn katten eigenlijk leuk? Nou, dat begint uiteraard al in het nest. Van die lieve kleine schattige haar bolletjes met die piepmauwtjes. Leuk met elkaar spelen of achter een bolletje wol aan. Als ze wat groter worden klimmen ze tegen je broek op, proberen ze op de te hoge bank te springen en spinnen als een v8 motor als je een bakje kattenmelk voor je neerzet. Zwijmelzwijmel, agh, wat lief, kijk nou wat schattig, ik wil er ook één! En tuurlijk, ze worden na verloop van tijd wat groter. Bij ons uiteraard weer HEEL groot. Dan denk je uiteraard, dat zal wel mee vallen. Maar nee, als onze kater buiten van de schutting springt dan verzakt het terras op de plek van zijn landing. En zijn staart kan hij ongeveer drie keer om hem heen krullen. Nee, serieus. Als hij naar binnen wil en ik moet de deur voor mijnheer open houden dan staat hij al aan de andere kant van de keuken zijn etensbakje leeg te smikkelen en dan moet zijn staart nog binnen komen.

Of er ook mindere kanten zijn aan katten? Nou niet heel veel. Een paar misschien. Er gebeurt soms wel eens iets dat je denkt van nou, moet dat nou… maar echt heel vaak komt dat niet voor. Althans meestal niet vaker dan één, twee, drie of zeven keer in de week. En echt hele vervelende dingen zijn het over het algemeen regelmatig. Waar je dan zowel aan moet denken? 

Ik noemde net al dat voorbeeld van dat schattige kittentje dat langs je broekspijp omhoog kruipt. Dat is leuk totdat ze 19 kilogram wegen en ze de houvast niet uit je broekspijp halen maar er doorheen gaan. Mijn bovenbeen is soms net een perforator. Ook een toppertje is ‘s ochtends vroeg door de kamer lopen en dan ineens denken wat voor vochtige substantie er toch door je sok heen komt! Of drie uur ‘s nachts wakker worden omdat twee katers precies onder je dakraam gezellig aan het keuvelen zijn wie toch de sterkste van de buurt is. Ook altijd fijn dat ze altijd de remproef van je fiets uitproberen als je met je fiets het pad afkomt.

Wat ook attent is als ze thuiskomen om te laten zien wat ze gevangen hebben. Nu hoeven we hier geen vogel telling meer te houden, het antwoord op elk exemplaar is toch 0. Maar die keer dat je ‘s ochtends beneden komt en er als cadeautje een rat bij de etenstafel ligt ga je toch heel hard twijfelen of een kater zo leuk is.

Aan de andere kant. Tegen de tijd dat de sloot weer vol staat met kroos is het afwachten totdat die groene kater voor de deur staat met een heel beteuterd en beschaamd gezicht. Geloof me, ga dan niet lachen want ze pakken je terug. Maar die kop als ik hem onder de douche zet en die straal op zijn harige lijf zet. Die is echt onbetaalbaar en laat je alle bovenstaande dingen vergeten als sneeuw voor de zon! Behalve die rat, daar wordt ik ‘s nachts nog wel eens wakker van!