Omdat ik zo’n bloedhekel heb aan van die succesvolle reisblogs, je weet wel, van die blije gezinnen met twee komma drie kinderen die even gaan vertellen hoe leuk het is om met een baby, een peuter en een kleuter twee en tachtig keer per jaar op vakantie te gaan in de meest bizarre landen en dan vertellen hoe leeeeeuuuuuuukkkkkkk dat toch is. En als toetje dan nog bij elke plaatsje waar ze geweest zijn een top tien leukenswaardigheden voor kinderen benoemen.

De reden waarom ik een schijthekel aan die blogs heb is 

1. omdat ze 50.000 bezoekers per maand hebben, 

2. alleen al aan de advertentie inkomsten al hun rekeningen kunnen betalen 

3. ze al die reizen betaald krijgen

4. omdat ik ze gewoon stomme mensen vind

Maar….. er is ook een tegengeluid. Namelijk een reisblog die

1. vijf bezoekers per maand heeft,

2. geen advertenties op hun site plaatsen

3. zelf betalen voor hun reis

4. wel leuke mensen zijn.

En die blog die is er nu. Vandaag in deel één. Reizen naar Frankrijk. In deze blog geven we antwoorden op de volgende vragen;
Waarom zou je reizen naar Frankrijk?
Is reizen naar Frankrijk nu echt zo leuk?
Hoe groot is Frankrijk?
Maar het kan ook zijn dat we helemaal geen antwoord op je vragen geven.

In eerste instantie vraag je je misschien af, wie ben jij dan wel om te vertellen over reizen naar Frankrijk? Dat is een goede vraag en ik ben blij dat je hem stelt. Want in tegenstelling tot al die “perfecte gezinnetjes die met hun twee komma drie kinderen kinderen twee en tachtig keer per jaar op vakantie gaan” blogs praten wij uit echte ervaringen en vertellen we deze rauw en ongepolijst.

Zo bloggen we niet vanuit een volledig gesponsord vijf sterren hotel met uitzicht op het mooiste gedeelte van het centrum van de stad. Nee, we zitten hier gewoon om 9.21 uur ergens op de A1 in Frankrijk, terwijl we met 130 km/h over de snelweg richting Parijs snorren. Kijk, nep reisbloggers, dat is hoe je het aanpakt! En dat is niet voor het eerst dat we het doen, nee. Gewoon al voor de derde keer in drie maanden tijd.

Ik snap je verbazing, 9.21 uur en nu al op de A1 ín Frankrijk? Ja, inderdaad. Niets schoonheidslaapjes, gewoon voor dag en dauw op staan en in die auto stappen. Waar we de vorige twee keer op de schapelijke tijd van negen uur vertrokken, dan heb je nog wat aan je nacht, hadden we nu besloten om om zes uur te vertrekken. Gewoon zodat we ondanks de rit (die volgens google acht en half uur duurt, volgens de auto navigatie negen en een half en in werkelijkheid minstens elf drie kwart uur) dachten we dat het een goed idee was om eerder te vertrekken zodat je ook eerder aan komt. Dus afspraak gemaakt wie hoe laat zijn wekker zou zetten, mama vijf uur, papa vijf voor zes. Mama ging wat vroeger want die had nog wat tijd nodig voor haar mentale, emotionele, pscyhologische momenten en haar make-up. Daar zou minstens een uur voor nodig zijn.

Om kwart over vijf sloeg de kamerdeur open. “IK BEN KLAAR. WE KUNNEN”. Ik kan je een ding vertellen, dat is niet fijn wakker worden. Je begrijpt het al, het was uiteindelijk zes uur dat we in de auto stapte. Mama snapte het nieuwe alarmsysteem nog niet, dus na drie valse meldingen en de meldkamer aan de lijn gehad te hebben konde we dan eindelijk (gewoon op tijd) vertrekken. De sfeer zat er deze ochtend gelijk goed in. De parkeerboetes trouwens ook, binnen tien minuten had mama al drie snelheidsovertredingen gemaakt. Ik heb het idee dat ze snel bij haar dochter wil zijn? Volgens de auto navigatie zijn we om 14.41 uur bij je Melody! Dus we zijn op tijd voor de lunch.

De reden waarom we zo vroeg zouden vertrekken is dat we dan hopelijk voor de spits van Parijs, Parijs zouden bereiken en geen twee en een half uur in de file zouden staan. In dit eerste deel bloggen we tot Parijs, dus kan nog niet vertellen of dat gelukt is. Wat ik inmiddels wel kan vertellen is dat als je zo vroeg vertrekt in ieder geval de spits van Antwerpen, Gent en Lille te pakken hebt. Leuk dat dat is!

In de vorige tripjes dat we hier reden, deden we auto bingo. Ik heb nu een nieuw spel bedacht, dat heet Auto-Debiel-isten. Het spel is simpel, raad jij vooraf welke debiel er een debielachtige handeling verricht dan krijg je een punt. Raad je het te laat, dan heb je schade. En ik kan je vertellen, er zijn een hoop Auto-Debiel-isten in België!. Maar ja, toen ik voor de vierde keer won begon dit een beetje te vervelen. Dus ik bedacht een nieuw spel. Test-de-Tesla. De meeste Tesla’s zijn voorzien van allerlei snufjes en hulpmiddelen. Je weet wel, dat ze in grijpen als er bijna een botsing ontstaat. Het principe van het spel is simpel. Je kijkt in je achteruitkijkspiegel of er een Tesla aankomt, het is hierbij erg belangrijk dat deze op een andere baan dan jou rijdt. Als je geluk hebt rijdt hij heel snel! En dan net voordat hij je in wilt halen wissel je (zonder knipperlicht) van baan. Als je het goede model hebt gekozen remt de Tesla vanzelf af, als je niet het goede model hebt gekozen krijg je een lesje liplezen.

Kortom, tot zover de reistips over wat je in België op de weg kunt doen. Het is inmiddels 9.21 uur en we rijden de grens van Frankrijk over. Op weg naar de eerste tolpoort.

p.s. Ja, deze blog komt echt vanuit de auto.